Παρών στο Drift Wars 2011 27/11 στο Ν.Ρυσιο - Θεσ/νικη. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ!

Όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο, ήμουν ένας από τους τυχερούς στο διαγωνισμό του mynextcar.gr που την ημέρα διεξαγωγής των αγώνων DRIFT WARS (27/11/2011) είχαν την δυνατότητα να γίνουν συνοδηγοί για 3 γύρους στην πίστα καρτ του Ν. Ρυσίου.

Η ηλιόλουστη μέρα ήταν ιδανική για βόλτα οπότε πήρα κι εγώ το μεταλλικό άτι μου και ροβόλησα προς το Νέο Ρύσιο. Μόλις έφτασα, συνάντησα τα παιδιά άπό το mynextcar.gr που με καλωσόρισαν και με έκαναν να αισθανθώ αμέσως οικεία.

Ο χώρος ήταν γεμάτος με σταντς των εταιριών που διαφημιζόταν και των αγωνιζομένων, τράιλερς και παλιά πισωκίνητα..Κυριαρχούσαν οι BMW Ε30 σειρά 3, Toyota Corolla Coupe E80 και Starlet σειράς 60, Opel Ascona και παλιά Kadett..Φυσικά, κανένα από αυτά δεν είχε τον κινητήρα της 'μαμάς' του αλλά θεριά τριών εκατοντάδων ίππων!

Σε λίγο το πανηγύρι άρχισε με το ζέσταμα των αγωνιζομένων μες την πίστα και μαζί τα πρώτα δοκιμαστικά τους drift που συνοδευόταν από μπλε καπνούς..

Ακολούθησε η παρουσίαση των αγωνιζομένων και ο διαγωνισμός δεξιοτεχνίας τους στο drift την επόμενη ώρα. Παντού αντιχούσαν οι βρυχυδμοί από τους πειραγμένους κινητήρες και στριγγλιές, μπλε καπνός και μυρωδιά από καμμένα λάστιχα..Είναι διαστροφή να πω ότι γούσταρα τρελλά στο περιβάλλον αυτό; Προσπαθούσα με κάθε μου αίσθηση να είμαι παρών στο event..

 Ωστόσο, τα καλύτερα έπονταν! Το mynextcar.gr μας επιφύλασσε εμάς τους νικητές τους διαγωνισμού, μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες που εγώ προσωπικά έχω ζήσει ποτέ με αυτοκίνητο! Συνοδηγοί στο αυτοκίνητο ασφαλείας της πίστας για 4 γύρους μια ανάσα πίσω από τους αγωνιζομένους στις 'κόντρες' μεταξύ τους για την αναδειξη του νικητή του Drift Wars 2011!

 Κράνος λοιπόν και χώσιμο στο μικροσκοπικό μπάκετ του αυτοκινήτου πίστας, δέσιμο με τις ζώνες των τεσσάρων σημείων και προσω ολοταχώς στην απόλαυση!

Το αυτοκίνητο πίστας ήταν πανάλαφρο με το κέντρο βάρους στο έδαφος. Η επιτάχυνση έκοβε ην ανάσα. και oι πλευρικές επιταχύνσεις ένιωθα ότι θα με πετούσαν έξω από το κόκπιτ (eυτυχως που ήμουν καλά δεμένος). Ταυτόχρονα  προσπαθούσα να κρατήσω σταθερά το κινητό μου για να τραβήξω video τα θηρία που ντρίφταραν 2 μέτρα μπροστά μου.

Και πιστεύω ότι τα κατάφερα αρκετά καλά! Τύφλα να 'χει το Fast and the Furius! Για του λόγου το αληθές, ρίξτε μια ματιά στην παρακάτω ταινιούλα που ετοίμασα συνθέτοντας τα βιντεάκια από το event και με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση!

 

 Η μέρα έκλεισε με συνέντευξη (γιναμε και φίρμες!) στο mynextcar.gr όπου πραγματικά έψαχνα λόγια για να περιγράψω το event..

Μια υπέροχη εμπειρία που εύχομαι σε κάθε εραστή της αυτοκίνησης να τη ζήσει..Ταυτόχρονα άρχισα να ψιλοψάχνω για πισωκίνητο μεταχειρισμένο στις αγγελίες του mynextcar.gr για να αρχίσω να ντριφτάρω κι εγώ..κάλιο αργά παρά ποτέ!

Αυτοκίνητα που είχα μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και εντυπώσεις: Renault Clio 1.4 16V μοντ. 2001

Το Clio ήταν το 2ο (και τελευταίο) αυτοκίνητο  που έχω αγοράσει καινούργιο. Το αγόρασα γιατί είχα διαβάσει πολύ θετικά σχόλια στο τεστ του περιοδικού 4ΤΡΟΧΟΙ για τις επιδόσεις, την οδική συμπεριφορά και την ποιότητα του αυτοκινήτου. Ήθελα ομολογουμένως κάτι πιο γρήγορο, και με καλύτερη οδική συμπεριφορά από το προηγούμενο μου Hyundai Accent. 

Η πρώτη επαφή με το αυτοκίνητο μου άρεσε σε επίπεδο ποιότητας κατασκευής, ηχομόνωσης, σταθερότητας στο δρόμο, με απογοήτευσε όμως αρχικά σε επίπεδο επιδόσεων σε σχέση με αυτό που περίμενα. Και αυτό διότι οι κινητήρες των Renault όπως έμαθα, αργούσαν πολύ να ανοίξουν, με άλλα λόγια αργούσαν να αποδώσουν αυτά που υποσχόταν οι προδιαγραφές τους. Ευλαβικό στρώσιμο λοιπόν και αναμονή μέχρι να αποδώσει ο κινητήρας τα πρέποντα.. Άργησε αρκετά να έρθει η στιγμή αυτή..Κάπου στα 10000 χλμ άρχισα να νιώθω διαφορά στο τράβηγμα και την αίσθηση ότι οδηγούσα κάτι πιο γρήγορο από το Accent 1.3 που είχα πριν, αίσθηση που μπορώ να πω ότι ολοκληρώθηκε στα 20000 χλμ. Μέχρι τα χιλιόμετρα αυτά ο κινητήρας άνοιγε, οπότε οι απανταχού κάτοχοι αυτοκινήτων Renault ας μην είναι ανυπόμονοι. Μετά τα χλμ αυτά, άρχισα να απολαμβάνω το αυτοκίνητο σε όλα τα επίπεδα. Οδική συμπεριφορά, επιδόσεις, τιμόνι με πολύ καλή αίσθηση, κιβώτιο, φρένα..Όλα σε πολύ καλό επίπεδο. Το αυτοκίνητο μπορούσε να τα βάλει στα ίσια σε ευθεία αλλά και σε στροφές με πολύ μεγαλύτερα αυτοκίνητα και ενίοτε να περάσει μπροστά. Κοντράριζε στα ίσια τις Alfa Romeo 147 και 156 απ' ότι θυμάμαι..Επίσης δεν προβληματίστηκα να τα βάλω με ένα Audi A6 1.8T 150 ίππων στα ρεπρίζ από τα 30 μέχρι τα 140..Δεν του έφυγα, είμασταν στα ίσια..

Σύμφωνα με το τεστ των 4Τ, το αυτοκίνητο έπιανε τα 100 σε 10,6 δλ, και έφτανε το χιλιόμετρο σε 32,1 δλ,πολύ καλές επιδόσεις ακόμα και για γρήγορο 1600άρι..

Από άποψη οικονομίας βενζίνης μου έκαιγε (πάντα με ζωηρούς ρυθμούς) κάπου 10 λ / 100 χλμ εντός πόλης και κάπου στα 7 - 8 λ / 100 χλμ εκτός. Η 2η τιμή κατέβαινε μέχρι και τα 5,5 λ / 100 χλμ με χαλαρούς ρυθμούς.

Η οδική του συμπεριφορά ήταν πολύ καλή. Σταθερό στην ευθεία, μικρές κλίσεις στις στροφές, λίγη υποστροφή και υπερστροφή ελεγχόμενη στο άφημα του γκαζιού αλλά με πολλά χιλιόμετρα στο ταχύμετρο, αρκετά περισσότερα από αυτά που μπορούσαν τα προηγούμενα μου αυτοκίνητα. Το αυτοκίνητο ήταν απολαυστικό παντού και πάντα.

Ένα άλλο πολύ καλό στοιχείο του ήταν το εργοστασιακό ραδιοCD του που είχε πάρα πολύ καλή απόδοση, και συμπλήρωνε ιδανικά τις όμορφες διαδρομές. 

Η θέση οδήγησης ήταν κορυφαία! Πρώτη φορά κατάλαβα τι εστί πλευρική στήριξη του μπάκετ καθίσματος, ρυθμιζόμενο τιμόνι σε όλες τις κατευθύνσεις, σωστή και ποιοτική αίσθηση των χειριστηρίων. 

Το Clio ήταν το αυτοκίνητο που κράτησα περισσότερο καιρό (5 χρόνια) από όλα τα άλλα αυτοκίνητα, κάνοντας 80 000 χλμ στο τιμόνι του. Από αξιοπιστία, το αυτοκίνητο τα πήγε αρκετά καλά, παρόλο που ακουγόταν πολλά αρνητικά σχόλια για τα Renault της εποχής εκείνης. Να λοιπόν τι έβγαλε το Cliaki μου.

Στην 2η εβδομάδα πήγαινε ξαφνικά σαν 3κύλινδρο..Πηγαίνω στο συνεργείο και μου λένε ότι κάηκε το πηνίο πολλαπλασιαστή σε έναν από τους κυλίνδρους, οπότε αλλάχτηκαν όλα τα πηνία προληπτικά στα πλαίσια της εγγύησης. Το πρόβλημα αυτό το είχαν όλα τα Renault με το συγκεκριμένο 1.4 16V κινητήρα από ότι έμαθα, και οφειλόταν σε ελαττωματική παρτίδα των πηνίων αυτών. Ωστόσο η Renault δεν έκανε ανάκληση..Αν σου το έβγαζε το πρόβλημα εντός εγγύησης τότε σου άλλαζαν τα πηνία αυτά. Αν έβγαινες εκτός τα πλήρωνες από την τσέπη σου. Καθόλου τίμιο!

Στα 40 000 χλμ αλλάχτηκε το μπουτόν της μίζας

Κάπου στα 50 000 χλμ σκίστηκε η φούσκα του ημιαξονίου. Μικρή ζημιά χωρίς περεταίρω επιπτώσεις.

Στα ίδια πάνω κάτω χλμ αλλάχτηκε το ρουλεμάν του πίσω δεξιού τροχού.

Επίσης το 2ο κλειδί του αυτοκινήτου είχε πρόβλημα με το immobilizer και αρκετές φορές δεν το αναγνώριζε η μηχανή.

Κάτι που δεν θα ξεχάσω ήταν τα πανάκριβα σέρβις του αυτοκινήτου. Αυτό των 60 000 χλμ μου κόστισε 660€ σε μη εξουσιοδοτημένο συνεργείο. Σε εξουσιοδοτημένο ήξερα ότι φτάνει τα 1000€(!!)

Το αυτοκίνητο με ικανοποιούσε πολύ, μέχρι που με πέρασε πολύ χαλαρά ένα Peugeot 106 Rallye..Έκτοτε άρχισα να κρυφοκοιτάζω τα ραλάκια στο δρόμο και να ρωτάω για τιμές..

Συνοψίζοντας, το Renault Clio 1,4 16V ήταν ένα πολύ ώριμο αυτοκίνητο. Πολύ καλό ως άριστο σε όποιον τομέα και να αξιολογηθεί. Όμορφο, γρήγορο, με πολύ καλή οδική συμπεριφορά, ποιοτικό και οικονομικό για τις επιδόσεις του.

Νικητής στο διαγωνισμό του mynextcar.gr!

Από όσους διαγωνισμούς έχω συμμετάσχει στη ζωή μου και έχουν να κάνουν με κλήρωση από ότι θυμάμαι, αυτός είναι ο πρώτος που κερδίζω ! 

Ετσι λοιπόν στο διαγωνισμό που διοργάνωσε το site με αγγελίες μεταχειρισμένων αυτοκινήτων www.mynextcar.gr θα είμαι ένας από τους τυχερούς που την ημέρα διεξαγωγής των αγώνων DRIFT WARS (27/11/2011) θα έχουν την δυνατότητα πριν την έναρξη του Drift show να γίνουν συνοδηγοί για 3 γύρους στην πίστα του Ν. Ρυσίου δίπλα στους κορυφαίους οδηγούς ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη. Επιπλέον οι νικητές θα έχουν στην διάθεσή τους ένα Δωρεάν Διπλό Εισιτήριο εισόδου για να έρθουν με την παρέα τους και θα παραλάβουν ένα Συλλεκτικό Μπλουζάκι των DRIFT WARS!

Παρών λοιπον την Κυριακή 27/11 στην πίστα στο Ν.Ρύσιο στην Θεσσαλονίκη! Ελάτε να γνωριστούμε από κοντα!
Όσοι δεν θα μπορέσετε να παραβρεθείτε, stay tuned για εντυπώσεις!

Αυτοκίνητα που είχα μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και εντυπώσεις: Hyundai Accent 1.3 μοντ. 1998

Το 3πορτο Hyundai Accent 1.3 ήταν το '98 ένα από τα δυο αυτοκίνητα που έχω αγοράσει καινούργια μέχρι τώρα. Σε σχέση με το Suzuki Swift ήταν η μέρα με τη νύχτα σε σχέση ποιότητας κατασκευής, ποιότητας κύλισης κι επιδόσεων, χωρίς να είναι ιδιαίτερα πιο βενζινοβόρο.

Με απόλυτα κριτήρια, οι επιδόσεις ήταν αρκετά καλές στα πλαίσια της κατηγορίας των 1300-1400 κυβικών. Ο κινητήρας με τα 84 άλογα στις 5800 σαλ. και τα 12 χιλιογραμμόμετρα ροπή στις 3100 σαλ., τραβούσε δυνατά από χαμηλά και ικανοποιούσε σχεδόν σε όλη την κλίμακα των στροφών κινώντας με ικανοποιητικούς ρυθμούς το αμάξωμα του ενός τόνου περίπου. Μόνο πάνω από τις 5500 σαλ.περίπου, ένιωθα ότι ανέβαιναν οι στροφές χωρίς να ανεβαίνει αντίστοιχα και η ισχύς. Οι τρεις πρώτες σχέσεις είχαν κανονική κλιμάκωση, οπότε μπορούσες να εκμεταλλευτείς τη δύναμη του κινητήρα. Η 4η και η 5η ήταν κάπως πιο μακριές χωρίς όμως να αγγίζουν την υπερβολή όπως στο Swift. Κάπου το '95 το περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ είχε μετρήσει σε σχετικό τεστ για το Accent επιτάχυνση 12,4 δλ από 0-100 και 34,1 δλ για τα 0-1000 μ.
Ένα άλλο ατού του αυτοκινήτου ήταν ότι φορολογικά πιανόταν (και πιάνεται και σήμερα) ως 1300άρι (9 φορολογήσιμοι), οπότε  σήμερα ο ιδιοκτήτης του θα πλήρωνε περίπου τα μισά χρήματα σε σύγκριση με τα 1400άρια!

Η ανάρτηση όμως ήταν πολύ μαλακή. Ένιωθα ότι το αμάξωμα δεν ελεγχόταν και τόσο καλά από τις αναρτήσεις και γι' αυτό δεν με ενέπνεε για γρήγορη οδήγηση. Επιπλέον, εμφάνιζε τάσεις υπερστροφής στο άφημα του γκαζιού στη στροφή που σε συνδυασμό με τις μαλακές αναρτήσεις με τρόμαζε κάποιες φορές. Αυτό βέβαια σε ζωηρούς ρυθμούς και ποτέ σε ρυθμούς βόλτας. Επιπρόσθετα, κάποιες φορές που χρειάστηκε να φρενάρω πολύ δυνατά σε ασφάλτινο δρόμο με κάποιες ανωμαλίες στην ευθεία, το αυτοκίνητο "πέταξε κώλο", κάτι που κλώνισε την αίσθηση ασφάλειας που είχα. Ίσως έπρεπε να το δοκιμάσω με μια τετράδα πιο σκληρά αμορτισέρ πριν το πουλήσω 2,5 μόλις χρόνια από την αγορά του για τον παραπάνω λόγο.

Ωστόσο, το αυτοκίνητο σε όλους τους άλλους τομείς ήταν από αρκετά έως πολύ καλό για τα λεφτά που το πήρα.

Είχε υδραυλικό τιμόνι με αρκετά καλή αίσθηση, γρήγορο και μόνο το λεπτό του στεφάνι με ενοχλούσε κάπως.

Το κιβώτιο του παρόλο που είχε μεγάλες διαδρομές, κούμπωνε πολύ θετικά και δεν διαμαρτύρονταν με περίεργους θορύβους στις γρήγορες αλλαγές. Επίσης δεν έχανε αλλαγή.

Όπως ανέφερα πιο πάνω, η ποιότητα κατασκευής ήταν πολύ καλή και μόνο τα σκληρά πλαστικά χαλούσαν την πολύ καλή εικόνα. Κάποιοι τριγμοί που ακουγόταν από το πίσω μέρος του αυτοκινήτου, *μάλλον οφειλόταν στις στρεβλώσεις του αμαξώματος καθώς περνούσε πάνω από ανωμαλίες), δεν ήταν ικανοί να χαλάσουν την πολύ καλή εικόνα του.

Το αυτοκίνητο είχε πολύ καλή εκμετάλλευση χώρων για το μέγεθος του και επίσης αρκετά μεγάλο χώρο αποσκευών. Χωρούσε άνετα 4 και με κάποιες μικρές παραχωρήσεις 5 επιβάτες.

Τα φρένα ήταν αρκετά καλά με καλές αποστάσεις ακινητοποίησης και με καλή αίσθηση, παρόλο που δεν είχε το συγκεκριμένο μοντέλο ABS.
Όπως είπα και παραπάνω το Accent ήταν οικονομικό. η κατανάλωση της βενζίνης κυμάνθηκε εντός πόλης με ζωηρή οδήγηση γύρω στα 9 l/100 km. Εκτός, ήταν κάπου στα 6,5-7,5 l/100 km με ζωηρούς ως γρήγορους ρυθμούς. Εδώ δε θυμάμαι να έκανα κάποιο χαλαρό ταξίδι για να αναφέρω κατανάλωση με ήρεμους ρυθμούς.

Το αυτοκίνητο όπως έγραψα προηγουμένως το κράτησα μόνο 2.5 χρόνια κατά τα οποία έκανα κάπου 35 000 χλμ. όπως είναι φυσικό, το αυτοκίνητο δεν έβγαλε κανένα απολύτως μηχανικό πρόβλημα. Ούτε μια λάμπα δεν έκαψε. 

Ωστόσο, το αυτοκίνητο το πήρα με ένα μικρό πρόβλημα στα ηλεκτρικά παράθυρα που το πρωτοδιαπίστωσα την πρώτη φορά που έβρεξε. Όταν έβρεχε λοιπόν, κάτι συνέβαινε και το τζάμι του οδηγού είχε πρόβλημα στο ανέβασμα του και έπρεπε να το διορθώσει κανείς με το χέρι για να ανεβεί κανονικά μέχρι πάνω. Δεν με πολυενοχλούσε αυτό. Αυτό όμως που με ενόχλησε πολύ ήταν η αντιμετώπιση του εξουσιοδοτημένου συνεργείου της Hyundai Ματθαίου στη Θεσσαλονίκη που με αντιμετώπιζαν σαν αφελή. Κάπου 5 φορές στα πλαίσια των σέρβις (που έπρεπε να γίνονται κάθε 5000 χλμ λάδια και 10000 χλμ κανονικό σέρβις) είχα επισημάνει το πρόβλημα, χωρίς να το λύσουν στα πλαίσια της εγγύησης. Πάντα μου έλεγαν "ΟΚ λύθηκε" και πάντα στην επόμενη βροχή το παρατηρούσα. Μέχρι που πούλησα το αυτοκίνητο, το πρόβλημα δεν είχε λυθεί. Ωστόσο αυτό, δεν νομίζω να θεωρηθεί ικανό για να χαλάσει την πολύ καλή εικόνα στην αξιοπιστία του αυτοκινήτου.

Αν είχα λοιπόν τότε τον τρόπο σκέψης που έχω τώρα -που σίγουρα είναι πιο συντηρητικός- θα δοκίμαζα με ένα σετ after market αμορτισέρ στο Accent μου για να αξιολογήσω την οδική του συμπεριφορά και με αυτό το set up. Παρόλο που ήταν ένα πολύ καλό αυτοκίνητο σε όλα εκτός της οδικής συμπεριφοράς με τις εργοστασιακές αναρτήσεις, βιάστηκα να υο πουλήσω. Ηταν όμορφο, οικονομικό, αρκετά γρήγορο, αξιόπιστο και με φθηνά ανταλλακτικά και συντήρηση. Όπως είπα όμως πριν, άλλα μυαλά είχα τότε (και άλλοι καιροί φυσικά). Δεν είχα οικογένεια οπότε σκεφτόμουν μόνο για έναν, και ήθελα κάτι ακόμα πιο γρήγορο, με πολύ καλή οδική συμπεριφορά.

Αυτοκίνητα που είχα μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και εντυπώσεις: Suzuki Swift 1.0 μοντ. 1990

 Λένε ότι τον πρώτο μας έρωτα δεν τον ξεχνάμε ποτέ. Έτσι συμβαίνει και για το πρώτο μας αυτοκίνητο. Μπορεί το Swiftάκι να μην ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που οδήγησα, ήταν όμως το πρώτο που αγόρασα με δικά μου χρήματα, και αυτό το κάνει μοναδικό σε επίπεδο εντυπώσεων και αναμνήσεων! Το αγόρασα μεταχειρισμένο το '95 και συμβίωσα 3,5 χρόνια μαζί του. 

Γενικά ήταν ένα πολύ καλό αυτοκίνητο, ιδανικό θα έλεγα για έναν νέο με λίγα βαλάντια..Όμορφο, οικονομικό, αξιόπιστο, με αρκετό 'γκάζι' για 1000ράκι! 

Γνήσιος Ιάπωνας, δεν μου δημιούργησε ποτέ στα 50000 που έκανα μαζί του κάποιο σημαντικό πρόβλημα., παρόλο που δεν του συμπεριφερόμουνα με το 'γάντι'! Στα 3,5 χρόνια άλλαξα 

• το λάστιχο του τζαμιού της πόρτας του οδηγού
• 2 φορές το τελικό καζανάκι που τρύπησε
• τα αμορτισέρ της πίσω πόρτας 
• δίσκο / πλατό

 Ωστόσο τα αναταλλακτικά του ήταν πανάκριβα! Θυμάμαι ότι τα αμορτισέρ της πίσω πόρτας έκανα 10000 δρχ το ένα, και γι' αυτό κι εγώ άλλαξα το ένα μόνο!

Ο 8βάλβιδος 3κύλινδρος 1000άρης κινητήρας του ακουγόταν αρκετά  και έβγαζε 56 άτια, αρκετά για να κινήσουν ζωηρά (τηρουμένων των αναλογιών) το αμάζωμα των 700 κιλών..Τραβούσε από το ρελαντί και το φόρτε του ήταν οι χαμηλομεσαίες στροφές..Ψηλά ήταν αξιοπρεπής, αλλά δεν ενθουσίαζε. Τα πράγματα στις επιδόσεις θα ήταν πολύ καλύτερα αν το αυτοκίνητο δεν είχε τόσο μακρυά κλιμάκωση το κιβώτιο του. Ειδικά η 4η και η 5η ήταν για πολύ ήρεμους οδηγούς διότι οι ρυθμοί επιτάχυνσης ήταν αργοί. Επιανε όμως κάπου 155-160 στο κοντέρ του κάτι που ήταν και είναι εντυπωσιακό για 1000άρι και μάλλον οφειλόταν στην πολύ καλή αεροδυναμική του αμαξώματος.
Κάπου το '95 το περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ είχε μετρήσει σε σχετικό τεστ για το Swift επιτάχυνση 16,2 δλ από 0-100 και 37,4 δλ για τα 0-1000 μ.

Το σασμάν του ήταν αρκετά εως πολύ γρήγορο με μικρό λεβιέ, έμοιαζε με joystick και σε ενθάρρυνε να αλλάζεις γρήγορα ατχύτητες..

Στο Swiftάκι άρχισε να με ενδιαφέρει και η κατανάλωση της βενζίνης, οπότε έχω και μετρήσεις γι' αυτό. Εντός πόλης μου έκαιγε με αρκετά γρήγορη οδήγηση 8-8.5 l/100 km. Εκτός, ήταν κάπου στα 6-7 l/100 km με ζωηρούς ως γρήγορους ρυθμούς. Σε ένα ήρεμο (πως το 'παθα?) ταξίδι Αθήνα Θεσ/νίκη, είχα πετύχει και 5 l/100 km

Οδική συμπεριφορά. Το αυτοκίνητο ήταν αρκετά εως πολύ υποστροφικό, με τα 155/70/13 ελαστικά που φορούσε και σπανίως εως ποτέ εκδήλωνε τάσεις υπερστροφής και μόνο αν το επιδίωκες (χειρόφρενο). Παρόλο που δεν έγερνε πολύ στις στροφές και οι αναρτήσεις έλεγχαν ικανοποιητικά το αμάξωμα, δεν μπορώ να πω ότι έφταναν το συνδυασμό άνεσης / κρατήματος των αναρτήσεων του Fiat 127, κάτι που τιμάει άπειρα τους Ιταλούς! Πάντως ήταν σταθερό στις υψηλές ταχύτητες (>120) και ταξίδευε άνετα αλλά κάπως 'νευρικό' στις ανοιχτές καμπές μάλλον λόγω του μικρού του μεταξονίου.

Ποιότητα κατασκευής: Εδώ το Swiftάκι δεν ακολουθούσε την ιαπωνική παράδοση χωρίς όμως να είναι απογοητευτικό. Παρόλο που η συναρμογή των πλαστικών ήταν καλή, άκουγες τριγμούς κατά την οδήγηση. Σίγουρα όμως ήταν καλύτερα από τα προηγούμενα Lada Samara, Fiat 127. Κάτι που με ψιλοχάλαγε ήταν ότι μονίμως νόμιζα ότι έχω αφήσει κάποιο παράθυρο μισανοιχτό! Και αυτό γιατί η ηχομόνωση ήταν ελλιπής και ακουγόταν οι εξωτερικοί θόρυβοι.

Το τιμόνι του είχε αρκετά καλή αίσθηση, έκοβε πολύ και παρόλο που δεν ήταν υδραυλικό, ήταν αρκετά ελαφρύ, χωρίς να έχει πολλές στροφές από άκρη σε άκρη..

Χώροι. Οι χώροι του ήταν αξιοπρεπείς για 4 άτομα, ο χώρος των αποσκευών του ήταν κάπως μικρός, ωστόσο λίγο με ένοιαζε τότε..

Γενικά το Swiftάκι ήταν και είναι ένα ερωτεύσιμο αυτοκίνητο με πολύ περισσότερα προτερήματα από ελλατώματα, ιδανικό για νέους που δεν τους πολυενδιαφέρει η ποιότητα κατασκευής, δεν θέλουν να ξοδεύουν τα λεφτά τους σε βενζίνη, θέλουν όμως ένα χαριτωμένο και αξιόπιστο αυτοκίνητο.

Αυτοκίνητα που είχα μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και εντυπώσεις: Citroen GSA μοντ. 1983

Το Citroen GSA αγοράστηκε καινούργιο από τον πατέρα μου το '83 και ήταν το πρώτο  αυτοκίνητο που μπήκα μόλις έβγαλα το δίπλωμα οδήγησης. 19 χρονών τότε, έβραζε το αίμα μου και αυτό βγήκε πάνω στο βολάν του GSA.Αυτο που με εκνεύριζε απίστευτα στο αυτοκίνητο αυτό, ήταν η έλλειψη ισχύος. Τι να σου κάνουν 56 άλογα σε αμάξωμα ενός τόνου; Σαν να μην έφτανε αυτό, το αυτοκίνητο είχε 4άρι σασμάν με αραιά κλιμακωμένες σχέσεις, με αποτέλεσμα ακόμη και σε ήπιες ανηφόρες να έχεις να απιλέξεις ανάμεσα σε μια σκασμένη 2α και μια ψόφια 3η..Ίσως όμως καλύτερα έτσι γιατί λόγω του 'βρασμού' που προανέφερα, οδηγούσα με τα μυαλά πάνω από το κεφάλι..Το αυτοκίνητο είχε υποστεί τους άπειρους κανιβαλισμούς και από μένα αλλά και από τον αδερφό μου που έκανε τα πρώτα οδηγικά βήματα του στο ίδιο αυτοκίνητο. 

Παρόλα αυτά στο διάστημα 1983-1995 που το είχαμε στην οικογένεια, ελάχιστες φορές μας απασχόλησε με προβλήματα αξιοπιστίας.
Μας απασχολούσε όμως αρκετά η εκκίνηση του τα κρύα πρωϊνά! Απαιτούσε να κάνεις μαγικά συνδυάζοντας σωστά το γκάζι και το τσοκ (θυμάται κανείς τι είναι αυτό;) για να έρθει ο αερόψυκτος κινητήρας του στη ζωή, και το αυτοκίνητο να αρχίσει να ανυψώνεται..

Αυτό που ήταν εντυπωσιακό στο αυτοκίνητο αυτό (αλλά λόγω της ηλικίας δεν μπορούσα να το εκτιμήσω) ήταν η απίστευτη άνεση της ανάρτησης του. Είτε οδηγούσες σε άσφαλτο, είτε σε ανώμαλο δρόμο, ήταν ένα και το αυτό. Είχε επίσης και πολύ άνετα καθίσματα, κάτι που εκτιμήθηκε πολύ και από μένα και από τις φίλες μου..

Το διαστημικό του τιμόνι είχε επίσης καλή αίσθηση και ίσως μόνο η επαναφορά του να προβλημάτιζε κάπως.

Τα φρένα του απαιτούσαν όμως ιδιαίτερη εξεικίωση μιας και το πεντάλ είχε έντονη υποβοήθηση και μπορούσες με ένα ήπιο πάτημα να μπλοκάρεις τουε τροχούς! Με τον καιρό το συνήθισα και εκτίμησα την πολύ καλή αποτελεσματικότητα τους.

Η οδική συμπεριφορά του ήταν πολύ μα πολύ υποστροφική..Πως αλλιώς θα ήταν καθώς το βάρος του αυτοκινήτου ήταν κάπου 70% εμπρός; Στις μεγάλες ταχυτητες όμως, συμπεριφερόταν άψογα, όπως και στις καμπές που αν δε φοβόσουνα τις μεγάλες κλίσεις, μπορούσες να κινηθείς με απίστευτες ταχύτητες για την κατηγορία του αυτοκινήτου.

Ενα άλλο εντυπωσιακό στο αυτοκίνητο αυτό ήταν η τελική του ταχύτητα που πλησίαζε τα 160 (κοντέρ) παρόλα τα 56 άλογα του. Θυμάμαι ότι κανένας άλλος φίλος με το οικογενειακό του αυτοκίνητο (εποχές που όλοι είχαν αυτοκίνητα με 1100-1200 κυβικά) δεν πήγαινε τότε πάνω από 150!

Ίσως αν το είχα τώρα, να εκτιμούσα πολύ περισσότερα πράγματα στο αυτοκίνητο αυτο, ιδιαίτερα την άνεσή του, το αθόρυβο ταξίδι του και την καλή για τα μέτρα της εποχής ποιότητα κατασκευής του.

Για την κατανάλωση βενζίνης δε γράφω τίποτα γιατί απλά τότε δεν με απασχολούσαν τότε τέτοια θέματα. Βλέπετε, η βενζίνη είχε 100 και κάτι δραχμές το λίτρο και η έννοια μου ήταν η ταχύτητα και όχι η κατανάλωση..

Αυτοκίνητα που είχα μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και εντυπώσεις: Fiat 127 - 1976

To Fiat 127 του 1976 το αγόρασε μεταχειρισμένο ο πατέρας μας για μένα και τον αδερφό μου το 1989 για να μην καταστρέψουμε ολοσχερώς την αγαπημένη του GSA..Έτσι κάπου στο τέλος του '89 αποκτήσαμε ένα μεταχειρισμένο 127 σε αρκετά καλή κατάσταση. Παρόλο που φορούσε το παλαίμαχο μοτέρ των 903 κυβικών με τα 45 άλογα, το μικρό βάρος των 710 κιλών και οι θεόκοντες σχέσεις μετάδοσης έσωζαν κάπως την κατάσταση στο θέμα των επιδόσεων. Ειδικά στην πόλη μέσα έδειχνε να έχει πολύ νεύρο και δε θύμιζε σε τίποτα αυτοκίνητο 900 κυβικών.

Από τα χειρότερα σημεία του αυτοκινήτου ήταν ο λεβιές των ταχυτήτων που η αίσθηση του θύμιζε κουτάλι μέσα σε καζάνι γεμάτο χυλο! Τόσο ασαφής!

Οι αναρτήσεις του ήταν πολύ πιο σκληρές από του GSA χωρίς όμως να κάνουν το αυτοκίνητο κούτσουρο! Θα έλεγα ότι ήταν πολύ καλά ρυθμισμένες, ίσως ιδανικά (για τέτοιου μεγέθους αυτοκίνητο και χρονολογίας) ανάμεσα στην άνεση και στο κράτημα! Το κράτημα του από την άλλη ήταν πολύ καλό αν αναλογιστεί κανείς ότι φορούσε λάστιχα πλάτους 135 χιλιοστών! Θυμάμαι όμως το πίσω μέρος του ήταν αρκετά ζωηρό όταν άφηνες το γκάζι με αρκετά χλμ / ώρα μέσα στη στροφή.

Όταν οδηγούσες το 127, ποτέ δεν αισθανόσουν μόνος. Είχες πάντα συντροφιά τους χαριτωμένους τριγμούς του από κάθε κατεύθυνση.. Δεν σε ένοιαζε όμως γιατί έπαιρνες κάτι σπορτίβικο από αυτό το μικρό αυτοκινητάκι, κάτι που σε έκανε να λες ότι έχει ψυχή.

Η θέση οδήγησης επίσης ήταν αρκετά περίεργη και άβολη, λόγω του τιμονιού που ήταν αρκετά μακρυά από το σώμα και τα πεντάλ αρκετά κοντα..Επιπρόσθετα, δεν είχες δυνατότητα να ρυθμίσεις την κλίση του καθίσματος, οπότε ότι κατάφερνερ ήταν μετακινώντας το εμπρός- πίσω!

Όπως και το GSA, κι αυτό δεν γλίτωσε από τους αμέτρητους κανιβαλισμούς τόσο από μένα, όσο και από τον αδερφό μου. Θυμάμαι μια φορά που έκανε εκκίνηση σε φανάρι, να γεμίζει του σκασμού την 1η, να σκάει επίσης τη 2η, και μετά που πήγε να βάλει 3η, μπαίνει (λόγω του απίστευτης ακρίβειας επιλογέα) ξανά 1η! Μούγκρισε το καημένο αλλά δεν μας άφησε.. Ούτε τότε αλλά ούτε όταν πήγαινε για αρκετές μέρες χωρίς ΟΥΤΕ ΣΤΑΓΟΝΑ ΛΑΔΙ στη μηχανή! Βλέπετε, οι μηδενικές (τότε) γνώσεις όλων των μελών της οικογένειας σε συντήρηση αυτοκινήτου, μας απέτρεπαν να κοιτάξουμε τη στάθμη του λαδιού..Όταν όμως ένας φίλος που ήξερε από τέτοια, είδε τη βέργα ελέγχου του λαδιού στεγνή, κόντεψε να λυποθυμήσει! Τέτοια αυτοκινητάρα ήταν το άτιμο!

Παρόλο που από τότε λέγαν για τα ιταλικά χίλια δυο για την αναξιοπιστία τους, το Φιατάκι μας έβγαλε ασποπρόσωπους! Όχι ότι δεν μας άφησε 1 ή δυο φορές, αλλά μέχρι εκεί..Για τη χρήση που του έγινε, ήταν τέρας αξιοπιστίας!

Το τιμόνι του δεν ήταν βαρύ και από ότι θυμάμαι ήταν αρκετά σαφές, Από κατανάλωση σίγουρα δεν θυμάμαι νούμερα, ούτε μετρούσα τότε, μου έκανε εντύπωση όμως ότι έκαιγε όσο έκαιγε πάνω κάτω η αρκετά μεγαλύτερη GSA..

Το αυτοκίνητο έμεινα μαζί μας μέχρι το '91, που δυστυχώς το αποσύραμε..Μέχρι και την τελευταία στιγμή, είχε το νεύρο και τη σπιρτάδα της 1ης μέρας..Πόσο το σκυλομετανιώσαμε που το αποσύραμε, ειδικά όταν αρχίσαμε να συμβιώναμε με τον τότε εκπρόσωπο του υπαρκτού σοσιαλισμού Lada Samara..

Αυτοκίνητα που είχα μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και εντυπώσεις: Lada Samara μοντ. 1991

Το καταλυτικό Samara 1.5 λοιπόν ήταν η επόμενη επιλογή ως δεύτερο αυτοκίνητο της οικογένειας για τα βλαστάρια της και αγοράστηκε καινούργιο το '91.. Από τη στιγμή της παραλαβής του αυτοκίνητο είχε πρόβλημα στο ηλεκτρονικό καρμπυρατέρ του και παρουσίαζε δισταγμούς στις 2500-3000 στροφές περίπου. Παρόλο που διορθώθηκε αρχικά, ήθελε κάθε 5000 χλμ περίπου καθαρισμό το καρμπυρατέρ. Τα προβλήματα αξιοπιστίας όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Στον πρώτο μήνα της ζωής του ακινητοποιήθηκε επειδή είχε κολλήσει το χειρόφρενο. Γύρω στις 30000 χλμ δεν έπαιρνε μπροστά με τίποτα. Αλλαγή καταλύτη ήταν η διάγνωση. Μετά από μερικές χιλιάδες χλμ με άφησε πάλι στα καλά καθούμενα. Πρόβλημα με το πηνίο του πολλαπλασιαστή.. Επίσης χάλασε και στα δυο πρώτα χρόνια και ο ανεμιστήρας από τον εξαερισμό που λόγω μεγάλου κόστους αντικατάστασης αλλά και απαισιοδοξίας ότι θα ξανασυνέβαινε, δεν επιδιορθώθηκε ποτέ. Κατά τις 40000 χλμ μας άφησε από δυναμό. Γενικά κάθε 3-4 μήνες το αυτοκίνητο έβγαζε ένα πρόβλημα που απαιτούσε επίσκεψη στο συνεργείο. Δεν έχω τύχει ούτε έχω ακούσει αλλού για πιο αναξιόπιστο αυτοκίνητο.

Ευτυχώς όμως είχε και κάποια προτερήματα. Είχε μεγάλη απόσταση από το έδαφος, κάτι που σου επέτρεπε να το χρησιμοποιήσεις χωρίς να το λυπάσαι και εκτός δρόμου. Η ανάρτηση του ήταν καλορυθμισμένη και σου έδινε την αίσθηση ότι το αυτοκίνητο πατάει καλά στο δρόμο. Βέβαια, όπως και το 127, τα οπίσθια του ήταν αρκετά ζωηρά στο άφημα του γκαζιού πάνω στη στροφή, κάτι που ήταν διασκεδαστικό μεν επικίνδυνο δε υπό κάποιες συνθήκες (όπως βροχή ή υψηλές ταχύτητες).

Από επιδόσεις τι να περιμένεις από 1500 κυβικά και 68 άλογα και 900 κάπου κιλά αμαξώματος; Καλή ροπή χαμηλά αλλά ψηλά, όσο και να ανέβαζες στροφές, τζάμπα βενζίνη χαλούσες. Το αυτοκίνητο απλά δεν πήγαινε. Βέβαια, ήταν πιο γρήγορο από τα GSA και 127 αλλά άλλα πράγματα περίμενα από 1500 κυβικά.

Ποιότητα κατασκευής; Ποιος Θανάσης; Από το πρώτο εξάμηνο και μετά άρχισαν οι τριγμοί, που νομίζω ήταν πιο πολλοί και από του 127! Τα πλαστικά του ταμπλό φθηνά και θεόσκληρα, οι διακόπτες και οι μοχλοί είχες την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή θα σου έμεναν στο χέρι και πολλοί από αυτούς επιβεβαίωσαν την αίσθηση αυτή.

Μετά το '95 που σταμάτησα να οδηγώ εγώ ο ίδιος το αυτοκίνητο αυτό, δεν ξέρω και πολλά για τα προβλήματα που έβγαλε. Από ότι θυμάμαι όμως έπαψε να μας απασχολεί τόσο συχνά.

Το αυτοκίνητο το κρατήσαμε περίπου μέχρι το '96 'η '97 και το δώσαμε για ένα κομμάτι ψωμί γιατί ήταν ερείπιο με 80000 περίπου χλμ.

Τελικά το φθηνότερο πολλές φορές βγαίνει πολύ ακριβότερο από ότι νομίζουμε..και το Lada Samara μας το απέδειξε αυτό περίτρανα.

Αυτοκίνητα που είχα μέχρι τώρα. Αναμνήσεις και εντυπώσεις

 Από καιρό ήθελα να γράψω εντυπώσεις για τα αυτοκίνητα που είχα στην κατοχή μου μέχρι σήμερα. Αυτοκίνητα που δέθηκα μαζί τους, τα αγάπησα και μου φέρνουν στο μυαλό αναμνήσεις, ευχάριστες και δυσάρεστες. Αυτοκίνητα για τα οποία μπορώ να μιλήσω πολύ καλύτερα από τα τεστ περιοδικών και τις στατιστικές βλαβών.

Έτσι λοιπόν από το 1989 που απέκτησα το δίπλωμά μου είχα στην κατοχή μου (είτε σαν δικά μου, είτε των γονιών μου) τα παρακάτω αυτοκίνητα, αρχ'ιζοντας από τα παλιότερα και πηγαίνοντας στα νεώτερα:

• Citroen GSA 1.1 μοντ. 1983
• FIAT 127 0.9 μοντ. 1976
• Lada Samara 1.5 μοντ. 1991
• Suzuki Swift 1.0 μοντ. 1990
• Hyundai Accent 1.3 μοντ. 1998
• Renault Clio 1.4 16V μοντ. 2001
• Seat Ibiza 1.0 μοντ. 1999
• Peugeot Rallye 1.6 μοντ. 2003
• Opel Astra G 1.4 μοντ. 2003
• Citroen C3 μοντ. 2008

Στις επόμενες αναρτήσεις λοιπόν θα είναι γεμάτες από αναμνήσεις, εντυπώσεις, αλλά και από μια πλήρη αναφορά των βλαβών που έχει παρουσιάσει το κάθε αυτοκίνητο από αυτά.

stay tuned!

Αλληλούια! Απελευθερώθηκε η πετρελαιοκίνηση σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη!

Στην άρση των απαγορεύσεων για την κυκλοφορία πετρελαιοκίνητων οχημάτων στην πρωτεύουσα και στη Θεσσαλονίκη προχώρησε εκεί που δεν το περίμενε κανείς το υπουργείο Περιβάλλοντος χτες στις 9/11/2011.

Ως προϋπόθεση για την ελεύθερη κίνηση των πετρελαιοκίνητων οχημάτων ορίζεται πως αυτά πρέπει να είναι εφοδιασμένα εκ κατασκευής με την κατάλληλη τεχνολογία ώστε να καλύπτουν τα ανώτατα όρια εκπομπών καυσαερίων, τα οποία θα οριστούν με κοινή απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων.
Με την ίδια απόφαση θα προσδιοριστεί ο λεγόμενος "Πράσινος Δακτύλιος", εντός του οποίου θα κινούνται τα αντιρρυπαντικής τεχνολογίας πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα, οι όροι και οι προϋποθέσεις χορήγησης των αδειών κυκλοφορίας, καθώς και όλα τα υπόλοιπα μέτρα για την αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Η τροπολογία που ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής αναφέρει ακριβώς τα εξής:
«Τα πετρελαιοκίνητα οχήματα ιδιωτικής χρήσης μεικτού βάρους μέχρι 4 τόνων και τα πετρελαιοκίνητα επιβατικά οχήματα ιδιωτικής χρήσης εξαιρούνται των περιορισμών κυκλοφορίας στην περιοχή της Αττικής και Θεσσαλονίκης που καθορίστηκαν με τις διατάξεις του άρθρου 26 του νόμου 1959/1991 εφόσον η τεχνολογία πληροί εκ κατασκευής τις προδιαγραφές του κανονισμού 715/07 της 20ης Ιουνίου 2007 (Euro 5 και Εuro6) ή μεταγενέστερες».

Η ισχύς της ορίστηκε να είναι άμεση, κάτι που σημαίνει πως μπορεί κάποιος να αγοράσει και να θέσει σε κυκλοφορία diesel αυτοκίνητο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ακόμη και σήμερα!
 

Πηγές:

ethnos.gr

.4troxoi.gr

Αποχαιρετισμός και εντυπώσεις από το Opel Astra G

Είναι πολύ λυπηρό να αποχωρίζεσαι ένα αυτοκίνητο που είσαι ευχαριστημένος 90% από αυτό. Και αυτό ήταν το Αστράκι μου (Opel Astra G 1,4 μοντ. 2003). Δυστυχώς όμως η οικονομική κρίση και οι (πρόσφατες αλλά και οι επερχόμενες) φοροεπιδρομές δεν αφήνουν περιθώρια για δυο αυτοκίνητα σε μια οικογένεια όταν εργάζεται μόνο ένα μέλος.. Το αγόρασα μεταχειρισμένο το 2008 και συμβίωσα μαζί του για τρια χρόνια και τρεις μήνες. Όλο αυτό το διάστημα συμβίωσης μόνο θετικά σχόλια μπορώ να πω για το αυτοκίνητο αυτό. 

Με μήκος 4.11 μέτρα δε διαφέρει πολύ σε μήκος από τα σημερινά σούπερμινι των 4 και κάτι μέτρων. Οι χώροι του όμως  είναι εφάμιλλοι (αν όχι μεγαλύτεροι) των σημερινών μικρομεσαίων αυτοκινήτων. Άπλετος χώρος για τους επιβάτες και στις μπροστά και στις πίσω θέσεις, και ικανοποιητικό πλάτος για να φιλοξενήσει πίσω άνετα τρία άτομα Χώρος αποσκευών που ανέρχεται στα 370 λίτρα με απόλυτα εκμεταλλεύσιμο σχήμα που ακόμη και σήμερα αγγίζει τα κορυφαία μοντέλα και με αυτό το μέτρο σύγκρισης.

Ποιότητα κατασκευής που πείθει με την παντελή απουσία τριγμών, με τα μαλακά πλαστικά στο ταμπλώ και στις πόρτες και με την καλή ηχομόνωση, ακόμα και τώρα που διένυε τον 8ο χρόνο της ζωής του. Κλείνοντας την βαριά πόρτα, είχες μια αίσθηση ασφάλειας και στιβαρότητας, αίσθηση που ενισχυόταν από το πολύ καλό πάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο και την καλή ποιότητα κύλισης του.

Το Astra μου φορούσε τον μικρό κινητήρα των 1.4 λίτρων με του 90 ίππους στις 6000 στροφές και τα 12,7 χιλιογραμμόμετρα ροπής στις 4000. Τιμές που ακόμη και σήμερα είναι καλές για κινητήρα τέτοιου κυβισμού, και όπως σε πολλά γερμανικά αυτοκίνητα μάλλον απαισιόδοξες. Στη δυναμομέτρηση του κινητήρα του Astra στο τέστ που είχε κάνει το περιοδικό  Autoτρίτη απέδωσε 98 ίππους! Οι τιμές αυτές επιβεβαιώνονται και στο δρόμο μιας και έχεις την αίσθηση ότι οδηγείς 1600άρι αυτοκίνητο. Μόνο στις πολύ χαμηλές στροφές (μέχρι τις 2000)του έλειπε κάπως η ροπή, κάτι που έλυσα μερικώς τοποθετώντας ένα after market φίλτρο αέρα πιο ελεύθερης ροής σε σύγκριση με το εργοστασιακό. Από τις 3500 στροφές όμως και πάνω το αυτοκίνητο επιτάχυνε πολύ καλά! Σ' αυτό βοηθούσε βέβαια και το κιβώτιο που είχε αρκετά κοντή κλιμάκωση βοηθώντας έτσι τον κινητήρα να ανεβάσει εύκολα στροφές. Στις μετρήσεις επιδόσεων στο τεστ του περιοδικού 4ΤΡΟΧΟΙ του Δεκεμβρίου 2002 το Astra επιτάχυνε

- από 0 ως 100 σε 12,6 δλ,
- 0-400μ σε 18.4 δλ
- 0-1000μ σε 33.9 δλ
- τελική ταχύτητα 180 χλμ / ώρα,

τιμές πολύ καλές για 1400άρι. Στις ενδιάμεσες επιταχύνσεις, τα κατάφερνε ακόμη καλύτερα λόγω και της κοντής κλιμάκωσης του κιβωτίου - ειδικά της 4ης σχέσης.

Παρόλες τις καλές επιδόσεις του, το Astra ήταν αρκετά οικονομικό. Στα δικά μου χέρια, εντός πόλης έκαιγε 8.5-9 λτ / 100 χλμ και εκτός κάπου στα 5.5-6 λτ / 100 χλμ με νορμάλ οδήγηση. Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι αρχικά όταν το πήρα και το οδηγούσα πιο ζωηρά μου έκαιγε 0.5-1 λτ περισσότερο και στις δυο περιπτώσεις. Όταν ομως ανέβηκε η βενζίνη στα σημερινά ύψη, άρχισα να οδηγώ πιο ήπια και έτσι προέκυψαν οι καταναλώσεις που ανέφερα. Καθόλου άσχημα λοιπόν για ένα 1400άρι να καταναλώνει κατά μέσο όρο  7-7.5 λτ / 100 χλμ!
Το τιμόνι του ήταν αρκετά γρήγορο αλλά και βαρύ όσο έπρεπε και έδινε ικανοποιητική πληροφόρηση στον οδηγό σε σχέση με την πρόσφυση και το οδόστρωμα.

Όσον αφορά στο κράτημα του τα περιθώρια πρόσφυσης στις στροφές ήταν αρκετά μεγάλα, κάτι που ενισχυόταν και από τα σχετικά φαρδιά ελαστικά διαστάσεων 195 / 60 /15. Οι κλίσεις στις στροφές δεν ήταν μεγάλες απότε δεν τρόμαζες και δεν άφηνες το πόδι από το γκάζι μέσα στη στροφή. Κάποιες φορές που το οδήγησα σε επαρχιακό δρόμο σε γρήγορους ρυθμούς διαπίστωσα ότι η συμπεριφορά του αυτοκινήτου όταν έμπαινες με παραπάνω χλμ στις στροφές ήταν υποστροφική (δηλαδή έχαναν την πρόσφυση οι μπροστινές ρόδες) χωρίς όμως το πίσω μέρος να χάνει την επαφή με το δρόμο. Μόνο αν πατούσες πολύ απότομα φρένο μέσα στη στροφή, τότε (πάλι ελεγχόμενα) υπέρστρεφε (δηλαδή πετούσε κώλο όπως λέμε). Επίσης είχα παρατηρήσει ότι με αρκετά χλμ στον ανοιχτό δρόμο το αυτοκίνητο έπλεε κάπως μάλλον λόγω των μαλακών αναρτήσεων και μάλλον λόγω του ότι τα αμορτισερ του είχαν αρχίσει να κουράζονται. Τίποτα συναρπαστικό λοιπόν σε οδική συμπεριφορά από το Astra σε σύγκριση με τα κορυφαία αυτοκίνητα της κατηγορίας στον τομέα αυτόν (όπως το Ford Focus). Παρόλα αυτά το αυτοκίνητα ήταν απόλυτα ασφαλές χωρίς περίεργες αντιδράσεις κάτι που το εκτίμησα επίσης και πιστεύω ότι αυτό είναι το ζητούμενο από τον μέσο οδηγό.

Έναν τομέα όπου δεν μπορώ να πω ότι ήμουν 100% ευχαριστημένος, ήταν τα φρένα του αυτοκινήτου. Η αίσθηση του πεντάλ δεν  με ικανοποιούσε (στα τεστ γράφανε για σπογγώση αίσθηση του πεντάλ των φρένων). Επίσης συγκρίνοντας το με το δεύτερο αυτοκίνητο της οικογένειας, ένα Citroen C3 είχα την αίσθηση ότι είχε κάπως μεγαλύτερη απόσταση ακινητοποίησης. Απλώς ικανοποιημένος λοιπόν από τα φρένα, χωρίς κάτι το συναρπαστικό κι εδώ.

Η αξιοπιστία του αυτοκινήτου όμως με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. 40000 χλμ διάνυσα με το αυτοκίνητο στο χρονικό διάστημα που το είχα και οι βλάβες του ήταν ελάχιστες πρακτικά  0. Έτσι στο Αστράκι όλον αυτό τον καιρό

-κάηκε μια λάμπα από τα φώτα πορείας
-χάλασε ο πολυδιακόπτης στο τιμόνι του φλας
-έσπασε ο βραχίονας του πίσω υαλοκαθαριστήρα

Απόλυτα ικανοποιημένο με άφησε επίσης και η αποτελεσματικότητα του συστήματος κλιματισμού, η άμεση απόκριση στο γκάζι (παρόλο που το αυτοκίνητο είχε ηλεκτρικό γκάζι και όχι με ντίζα), ο μεγάλος χώρος αποσκευών με τις πολλές δυνατότητες διαμόρφωσης του, η εμφάνισή του με τις πανέμορφες 15άρες ζάντες αλουμινίου. Ένα αυτοκίνητο που κάθε φορά το οδηγούσα, το ευχαριστιόμουνα.

Αν λοιπόν είστε στην αναζήτηση ενός προσιτού οικογενειακού αυτοκινήτου (μπορείτε να το βρείτε με τιμές κάτω από 4000€) και ενδιαφέρεστε για ποιότητα, αξιοπιστία, οικονομία, χώρους, τότε το Opel Astra είναι κατά τη γνώμη μου μια άριστη επιλογή στα χρήματα αυτά. 

Προτιμείστε ένα αυτοκίνητο από το 2001 και μετά διότι μέχρι τότε τα αυτοκίνητα είχαν κάποια προβλήματακια σε σχέση με την ποιότητα των πλαστικών στις πόρτες και στα πλαστικά στα μπουτόν από τις κόρνες, καμμένες λάμπες, πρόβλημα στην πλεξούδα (η καλωδίωση που πάει το ρεύμα στα μπουζί)

Πωλήσεις ΙΧ επιβατικών αυτοκινήτων Οκτωβρίου 2011: Πτώση 36%

Ελεύθερη πτώση της αγοράς ΙΧ επιβατικών το μήνα Οκτώβριο παρά τις μειώσεις τιμών, την ισχύ του μέτρου της απόσυρσης  και τις δελεαστικές προσφορές των αντιπροσωπειών. Σύμφωνα με τις τιμές των πωλήσεων του μήνα Οκτωβρίου 2011 (5023) και του αντίστοιχου μήνα του 2010 (7807), η πτώση αγγίζει το 35,6%! (πηγή ΣΕΑΑ)

Το μήνα Οκτώβριο, άρχισε και η διάθεση του νέου Toyota Yaris στην αγορά με αρκετά ανταγωνιστικές τιμές!

Το Opel Corsa όμως για έναν μήνα ακόμη δε μάσησε και είναι πάλι στο πρώτο σκαλί των πωλήσεων! Αναλυτικότερα, οι πωλήσεις τον Οκτώβριο έχουν ως εξής:

	Πωλήσεις Οκτωβρίου	Ποσοστό	Πωλήσεις έτους
1.OPEL CORSA	273	5,4%	5017
2.VOLKSWAGEN POLO	236	4,7%	3401
4.FORD FIESTA	222	4,4%	3139
5.TOYOTA AURIS	179	3,6%	2705
3.TOYOTA YARIS	158	3,1%	3438
6.OPEL ASTRA	153	3,0%	2965
7.VOLKSWAGEN GOLF	122	2,4%	1857
8.HYUNDAI i20	121	2,4%	1724
9.NISSAN MICRA	85	1,7%	2542
10.SEAT IBIZA	60	1,2%	1693

Στις εταιρίες πρώτη έρχεται η Toyota για τον μήνα Οκτώβριο. Αναλυτικότερα η πωλήσεις ανά εταιρία (πρώτες 10) έχουν ως εξής:

	Πωλήσεις Οκτωβρίου	Πωλήσεις έτους
TOYOTA	598	9916
VOLKSWAGEN	505	7932
OPEL	486	9666
FORD	359	5580
HYUNDAI	295	4387
FIAT	286	5073
SKODA	281	4175
CITROEN	223	3224
NISSAN	221	5343
AUDI	201	2141
SUZUKI	185	2653
PEUGEOT	178	3080
SEAT	106	2736